Münasibətlər / Sevgi

Hər sabah doğan günəş...(Gerçək bir həyat hekayəsi)

vanessa0 | 6-01-2016, 18:00
2 712 11
 

 

 
 
 
 
Qarla örtülü səkidə sürüşüb yıxılmamaq üçün ağır-ağır gedərkən bir neçə gündür dilinə doladığı Manga & Göksel "Dursun zaman" adlı mahnını zümzümə edirdi... "Hər səhər doğan günəş bir sabah doğmaz oldu, əlləri əllərimdən itib gedən ulduz oldu..." və təkrar başa dönüb "Hər səhər doğan günəş bir sabah doğmaz oldu, əlləri əllərimdən itib gedən ulduz oldu... "və təkrar başa, təkrar başa...
Metrodan evinə qədər olan o məsafədə həmişə eyni hissəsi təkrarladı... Gözyaşları elə güclü bir şəkildə xarici dünyaya açılma səyi içərisində olsalar da otağına qədər səbir edə bildi... Otağının işığını yandırmadan kreslosuna oturdu və səssiz hıçqırıqlarla ağladı... Ən son 1999 yay mövsümündə bu qədər sıx və güclü idi, yanağından süzülən yaşlar...
Bir müddət sonra otağının soyuqluğuyla özünə gəldi, siqaretini yandırdı, kompüterini açdı və yazmağa başladı; 
"İllərcə həmişə ONU gözlədim, mütləq gələcək idi çünki, O da məni gözləyirdi... 
Bilirdik bir gün bir şəkildə qarşılaşacaqdıq və ilk qarşılaşdığımızda "Tapdıq" deyəcəkdik... Bu dərəcə əmin idim və illərcə" görəsən o mu? "deyərək başqa əllərdə, başqa gözlərdə, başqa dodaqlarda onu axtardım... 
Universitet illərim idi və bir payız günündə O gəldi... Möhtəşəm gözəlliyi ilə, zəkasıyla və adına da çox yaraşan göz oxşayan işıltısıyla" Günəş" bir gün gəldi... Elə dərin, elə mehriban, elə xariqüladə bir şəkildə gəldi ki və elə işıq saçırdı ki gözləri, keçmişimdəki bütün qaranlıqları da işıqlandırdı... Artıq səhər doğan, axşam batan günəşə ehtiyacım yox deyə düşünməyə başlamışdım... Günəşim hər şeyə çatacaqdı, məni istilədəcək, işıqlandıracaqdı... Bir-birimizi tanımaq tanıtmaq üçün heç məşğul olmadıq, çünki dediyim kimi biz bir-birimizi gözləyirdik, tanıyırdıq... Və hər şey o qədər gözəl idi ki, birlikdəykən, bir az ayrı qalsaq o möhtəşəm dəqiqələr üçün çox darıxırdıq... Artıq çatmırdı bir neçə saatlıq görüşmələr, bunu anlamışdıq... Birlikdə yatıb birlikdə oyanmaq nədir bunu da yaşamışdım, amma bir-iki günlə kifayətlənməmiz artıq qeyri-mümkün idi... Birlikdə yaşlanmalıydıq, buna inanmışdıq. Günəş və mən... "Birdə oğlumuz olsun adını Qurtuluş qoyaq" təklifimi elə təbəssümlə qarşılamış və o qədər şirin boyuma sarılmışdı ki, o an bu bir neçə il dərhal bitsin məzun olub sonsuzluğa imza ataq istədim... 
1999 baharı hər şeyi ilə möhtəşəm bir şəkildə Günəş ilə birlikdə keçdi getdi və istiliyi ilə böhrana salan yay mövsümü gəldi... O zamanları daha çox Beşiktaş və Ortaköydəki sahildəki çay bağçalarında qiymətləndirdik və əsla imtina edə bilmədiyimiz həftə sonu ada turlarımız, fayton... Yaxşı xatırlayıram çox isti bir bazar ertəsi axşamı idi, sahildə kiçik batalyonaların olduğu çay bağçasında çaylarımızı qurtumlarkən bir anda Günəşə bir şeylər olmuşdu. Rəngi solmuş, durğunlaşmış, işıltısı yox olmuşdu... 
-Nə olub sənə Günəş? Bir anda durğunlaşdın, səni heç belə görməmişdim?
-İçimə bir sıxıntı batdı, ilk dəfə bu cür bir şey olur, buna görə tərif edə bilmirəm səbəbini həll edə bilmirəm
-Qalxaqmı? Gəzək istərsənmi? 
-Xeyr, sən buranı çox sevirsən... Qalaq və yalnız məni sevdiyini söylə... 
-Sən normal deyilsən Günəş, elə isə məndə normal olmayacağam... 
Ayağa qalxdım və hər vaxt həmişə dolu olan çay bağçasındakı və ətrafındakı insanlara vecimə almadan qışqıra bildiyim qədər qışqırdım "SƏNİ SEVİRƏM...! Şok olmuşdu, əllərindən tutub ayağa qaldırdım və bərk sarıldıq. Gülənlər də oldu, alqışlayanlar da... Heç vecimizə almadan sarıldıq və sonra üzünə baxdığımda par-par parlayırdı Günəşim, özünə gəlmişdi... Sonra çay bağçasından ayrıldıq, yolu uzun idi, buna görə gec olmadan onu evinə yola saldım... Mən də evimə getmək üçün avtobusda bir şüşə kənarına oturdum, şüşədə onun o halı meydana çıxır, içim ürpərirdi... "Nə olmuşdu görəsən?" düşüncəsi içində evimə çatdım. Otağımda masamın üzərinə Onun yerləşdirdiyi və ikimizin yan-yana olduğu şəkil vardı. Alıb uzun-uzun ONA baxdım... Onun o möhtəşəm şirinliyinə baxdım və bir müddət sonra telefonum zəng çaldı; "Mən evimə gəldim canım." 
-Yaxşısan hə? 
-Necə yaxşı olmayım ki, çay bağçasında etdiyindən sonra. Evə gələnə qədər düşündüm və qərar verdim, sən dəlisən və mən bir dəlini sevirəm... 
-Dəliyəm, bəli, əksini heç iddia etmədim ki...
Sonra bir neçə xoş söz və gülüşmələrlə telefon görüşməmizi bitirdik. İçim rahatlamışdı və şən şəkildə salona keçdim. Şən halım televizora dalmış ev yoldaşımın da gözündən qaçmamışdı ki, soruşdu:
-Xeyirdir, üzündə güllər açmış... 
-Güllər günəşi sevərlər bilirsən. 
-Ha o məsələ, bu arada mənim sabah ad günüm bilmiş ol. 
-Necə sabah? 
-Eee 17 avqustdur da... 
-Tamam edəcəklərin müəyyəndir. Tort, kola, şam filan götür, axşam sən şamları üfləyərkən şəkilini çəkərəm, sonra ad günün mübarək olsun deyərəm. Necədir?...
Salonda bu şən söhbət ilə saat çox irəliləmişdi. Otağıma gedib yatağıma uzandığımda saat 02:30 ətrafı düşüncələr içərisində yuxuya daldım deyərkən gecənin səssizliyini pozan telefonumun səsi ilə qəflətən oyandım, zəng edən o idi:
-Bilirsən, sənə qıya bilmərəm, bu saatda əsla oyandırmaram səni, amma səsini eşitmək istədim. 
-Günəş, bax mənə doğrunu söylə nə olub sənə? 
-And içərəm bilmirəm, tək bildiyim yata bilmədiyimdir, bir də səsini eşitmək məcburiyyətindəydim. 
-Necə yəni məcburiyyətindəydim? Nədir bu? Nə olar söylə? Nə olub Günəş? 
-Bilmirəm, bilmirəm, bilmirəm... 
-Bax ağlından bütün pis düşüncələri at və yuxuya get, sabah bu mövzunu mütləq danışacağıq... 
-Tamam həyatım, səni sevirəm, şirin yuxular.
-Mən də səni sevirəm Günəşim... Şirin yuxular...
Ağlım çox qarışmışdı, sabah nə olduğunu mütləq öyrənməliydim. 15-20 dəqiqə tavana baxaraq düşüncələrə daldım... Deyərkən ondan bir mesaj gəldi... "Məni heç buraxmayacaqsan elə deyil? Heç bir şey bizi ayırmayacaq deyilmi? 
"O necə söz Günəşim, sən bir səhər doğmasan zülmət qaranlıqda mən yaşaya bilərəm sanırsan? Səninləyəm və bizi ancaq ölüm ayıra bilər, başqa bir səbəb əsla ola bilməz..." 
Mesajı göndərdiyimdə Onun artıq rahatca yata biləcəyini düşünərkən o da nə idi ??? Çox dərindən çox qəribə bir səs-küy.. Nədir bu ? Yataqdan qalxa bilmirəm. Qeyri-adi bir sarsıntı... Nədir bu Allahım!!! Nələr olur? Günəş... Günəş... Zəlzələ...!?!?!?! Necə bir şeydir bu, özümü küçəyə atmalıydım... Yatağımın yanındakı telefonu iradəm xaricində götürərək qapıya doğru yönəldim... Gedə bilmirdim, hər yer yellənir dayanmırdı. Mənzil boşluğuna çatdığımda hər kəsdə bir çaxnaşma, ev yoldaşımın gözlərindəki dəhşət, bağrışmalar, uşaqların ağlamaları... Pilləkəndə qorxu dolu gözlər, anında kəsilən işıq, hər yer qapqaranlıq... Uzun sürən sarsıntı yeni dayanmışdı və prospektə atıldığımda hər kəs orada idi... Ailəm ??? Günəş...??? Günəşə zəng etmıliydim, ailəm uzaqda idi, "Orada hiss etməmişlərdir belə"deyə düşünərək "Günəşə zəng etməliyəm" dedim... Günəş... Günəş... Aç telefonu !!! Lənət olsun!!! Günəş aç telefonu!!! Sonra lənətə gəlmiş şəbəkə problemləri... Günəşə çatmalıydım, qonşumuz Kamal, avtomobilini istədiyimdə o qorxu-çaxnaşma halında heç düşünmədən "Al amma açar yuxarıda qaldı" dedi... İçimdəki o qorxu elə yox olmuşdu ki, hər kəsin bilmirəm sonunda Günəşin olduğu evin küçəsinə çatdım. küçənin başında bir çaxnaşma .. Avtomobildən endim və kütləni yararaq o küçəyə girdim. küçənin digər ucuna yaxın, açıq mavi mozaikalarla qablı bir bina idi .. Qaçdım .. Ola bilməzdi, bina yox idi, vardı amma yoktu..yedi mərtəbəli bu bina yıxılmış beton dağıntısına dönmüşdü .. Dəli olmaq üzrəydiuzaq dayandığı mənzil boşluğundan Kamalın evinə dairəsinə çatdım... Aşağıya atıldığımda hər kəsin üzündə o qapqara qorxunu yenidən gördüm... Avtomobilə mindim və gedə biləcəyim ən kəsə yollardan yola çıxdım. Nə qədər sürdüm bilmirəm sonunda Günəşin olduğu evin küçəsinə çatdım. Küçənin başında bir çaxnaşma... Avtomobildən endim və kütləni yararaq o küçəyə girdim. Küçənin digər ucuna yaxın, açıq mavi mozaikalarla bəzəkli bir bina idi... Qaçdım... Ola bilməzdi, bina yox idi, vardı amma yox idiə... Yeddi mərtəbəli bu bina yıxılmış beton dağıntısına dönmüşdü... Dəli olmaq üzrəydim... Günəş deyə qışqırırdım... Heç bir yerdən Onun səsi gəlmirdi... Ətrafdakı insanların içində onu axtardım... Yox idi, xeyr o dağıntının altında ola bilməzdi... Günəşim orada ola bilməzdi...! Çaxnaşma içində qışqırmağa davam etdim. Dağıntı üzərinə doğru çıxaraq əlimə keçən bütün daş parçalarını, kirəmitləri küçəyə doğru atırdım... Bir polis məmuru yanıma yaxınlaşaraq "Səhərə doğru xilasetmə qrupları gələcək, onlar gələnə qədər dağıntının üzərində edəcəyiniz şüursuz hərəkətlər dağıntı altında həyat şansı olanların bu şanslarını azalda bilər..." deyərək qoluma girdi və məni dağıntıdan 10 metr uzaqda bir səki üzərinə oturtdu... Xeyr, Günəşə bir şey olmuş ola bilməzdi... Yaşayacaqdı, o möhtəşəm gözəlliyi ilə qarşıma oturub gülümsəyəcəkdi mənə... 
Səhər xilasetmə qrupları gəldi, Günəşi qurtaracaqdılar... Gücümün sonuna qədər xilasetmə qruplarına kömək etdim amma olmurdu... Yeddi qatlı binanın ikinci qatında yaşayırdı Günəş və bina olduğu yerə çökmüşdü... Xilasetmə qrupu adicə sürətiylə çalışırdı. Saatlar irəlilədikcə hər kəs ümidini yavaş-yavaş itirirdi. Mən isə Onun məni əsla buraxmayacağını bilirdim. Əllərim beton kütlələrini qaldırmağa çalışmaqdan parçalanmışdı amma yorğunluq heç hiss etmirdim... Səsimin qısılmış olmasına baxmayaraq bütün gücümlə qışqırmağa çalışırdım... Və bu səylər içərisində çox uzun saatlar keçdi... Təhlükəli saatlar gəlmişdi və artıq hər kəs bu saatdan sonra yaşaması möcüzə olacaq şəklində zümzümə edirdi... Və təxminən 40 saat sonra bir hərəkətlənmə oldu dağıntı ətrafında. Xilasetmə qrupları əlləriylə bir-birlərinə işarələr edirlər, mən isə nə olduğunu anlamağa çalışırdım... Dərhal dağıntının üzərinə getdim... Orada idi...! Günəşim orada idi...! Yalnız saçı və bir az da kürəyi görünürdü və üzərində keçmişdə mənim olan və bundan bir ay əvvəl o istədiyi üçün ona hədiyyə etdiyim köynəyim vardı. Heç səsi çıxmırdı, kimsəyə cavab vermirdi. O sıra bir neçə maşın ilə onu çıxartmaq üçün betonları qaldırdılar, beton dəmirlərini kəsdilər... Bu iş 1-2 saat davam etdi və sonunda qrupdan bir neçə adam tərəfindən ONU yuxarı doğru çəkib bir xərəyə yatırtdılar. Günəşim deyə qışqıraraq əyildim ONA doğru. Gözləri bağlı idi, heç bir həyat əlaməti göstərmirdi amma hələ o ilk gördüyüm günki parıltısını saçırdı, heç bir yara izi yox idi... Qrupdan həkim olduğunu söyləyən adam ONA doğru əyildi... Və qısa bir müddət sonra adamın üzü bir anda beton bozluöuna büründü... Xeyr pis bir şey söyləməməli idi... Xeyr Günəşim ölmüş ola bilməzdi... Adam titrəyən səsi ilə bir əlini çiyinimə qoyaraq "ONU qurtara bilmədik övladım..." dediyində Günəşə doğru əyilib sıx sarıldım bir əli boyunbağısına birləşmiş cansız bədəninə... Sonrasını isə xatırlamır, bəlkə də xatırlamaq istəmirdim... 
Keçən 6,5 ilin yığılıb qalan hislərini ilk dəfə yazıya tökürdü adam və gözyaşlarının islatdığı yanağı parlayırdı işıqda... Mahnının bu sözləri isə hər şeyi ilə ONU yaşadırdı otağının hər tərəfində... "Hər səhər doğan Günəş bir sabah doğmaz oldu... Əlləri əllərimdən itib gedən ulduz oldu... Gedərkən buraxdığın bütün rənglər qara oldu..." Və yenidən ONU son gördüyü anı xatırlayırdı; Günəşin cansız bədəninə sarıldığında, Günəşin bir əli boyunbağısına birləşmiş, digər əli isə cib telefonunu qucaqlamışdı... Cib telefonunu Günəşin ovucundan çəkib götürdüyündə telefonun ekranındakı, Günəşin o fəlakət gecəsində sevdiyinə cavab olaraq yazdığı amma aydındır ki, göndərməyə fürsət tapa bilmədiyi "Bizi ölüm belə ayırmasın..." cümləsinə cavab verərcəsinə "Günəşim, bizi ancaq ölüm ayırar demişdim... Yanlış Günəşim...! Yanılmışam...! Hələ də məndəsən Günəşim..." deyə qışqıraraq hıçqırıqlarla ağlayırdı... 
17 avqust 1999 saat 03:02-dəki böyük zəlzələdə təbiət, bir bədəni digər bədənə bu şəkildə daşıyırdı... 
Eşq bir dəfə sevməkdir. sevmək sevginin özü olmaqdır...

Array

  1. ESMERRi | 27 yanvar 2016 23:06 | Status: Brilliant user | Şərh: 5 380
    Sitat: gülnigar
    cooox tesirli hekayedi gozlerim doldu tesekurler
  2. Ay_Sun | 17 yanvar 2016 23:58 | Status: Brilliant user | Şərh: 13 410
    Sitat: gülnigar
    cooox tesirli hekayedi gozlerim doldu tesekurler
  3. gülnigar | 8 yanvar 2016 00:06 | Status: Qonaq | Şərh: 0
    cooox tesirli hekayedi gozlerim doldu tesekurler
  4. SEVDA | 7 yanvar 2016 17:39 | Status: Nəzarətçi | Şərh: 17 444
    17 avqust 1999-cu il Türkiyədə dəhşətli zəlzələ...
  5. dılay | 7 yanvar 2016 16:28 | Status: Brilliant user | Şərh: 8 186
    Gozel heykayedir amma heyif ki,gercekdir...
  6. Azeri Fidashka | 7 yanvar 2016 15:56 | Status: Şərhçi | Şərh: 735
    tesekkurler
  7. vanessa0 | 7 yanvar 2016 15:16 | Status: Gümüş user | Şərh: 449
    Fikir bildiren her kese derin tesekkurler, bu eser meni de aglatmisdi, xususile de gercek heyatda olmus olmasi...
  8. Gülçin | 7 yanvar 2016 11:56 | Status: Brilliant user | Şərh: 6 782
    Redaktə edərkən oxumuşdum, çox bəyənmişdim. Əllərinizə sağlıq.

    Yaşım o yaş olmasa da bu fikrinizi çox bəyəndim:

    Eşq bir dəfə sevməkdir. sevmək sevginin özü olmaqdır...


    Tamamilə doğru...
  9. B.Fereh | 7 yanvar 2016 08:05 | Status: Nəzarətçi | Şərh: 6 979
    Cox kederli bir ehvalatdi...(Tewekkurler,beyendim.
  10. BULUTUM | 7 yanvar 2016 07:53 | Status: Professional user | Şərh: 7 393
    Sevgi iki neferin bir oyunudu.Mutleq iki neferden biri uduzmalidi.Urekden sevenler hec xowbext olmur...
  11. pinarcik | 6 yanvar 2016 19:28 | Status: Şərhçi | Şərh: 194
    Allahim sen qoru sevginin ne oldugunu yaxsji bilirem dunyanin dayanmasi goy uzunun qefes her sey bittiyinde Allah sevenleri ayirmasin Amin